O Rasie
Kupując szczenię doga niemieckiego musimy liczyć się z tym, że dość szybko słodkie maleństwo wyrośnie nam na naprawdę sporego psa. Z uwagi na to, właściciele małych kawalerek powinni pomyśleć raczej o jakimś mniejszym pupilu.
Dog najlepiej czuje się w większym mieszkaniu lub domku z ogródkiem. Powinniśmy także zadbać o to, aby nasz pies nie musiał pokonywać codziennie dużej ilości schodów do mieszkania, a to oczywiście ze względu na swoją masę i obciążenie stawów, co na pewno będzie miało znaczenie w starszym wieku.
Jeśli chodzi o szczeniaczka, to może nam się trafić zarówno mały flegmatyczny misio, ale znacznie częściej trafimy na bardzo żywiołową i wszędobylską iskierkę, której będzie wszędzie pełno. Należy się także liczyć z typowymi szczeniackimi wybrykami, jak np. pogryzione kapcie, posłanie, podrapane drzwi i ściany, zjedzony parapet (taki pomysł miała nasza pierwsza sunia).
Szczenie doga bardzo chętnie nawiązuje zwierzęce przyjaźnie, zarówno z innymi psami, jak również „międzygatunkowe”, więc jeśli mamy w planach pomysł, aby nasz pies żył dobrze z kotem, to należy się postarać o zacieśnianie więzów właśnie w tym okresie. Gwarancja, że będą to przyjaźnie na dobre i na złe.
Podrośnięty wyrostek prawie zawsze przeżywa okres buntu. Na pewno nie można z naszej strony ustąpić choćby raz, bo na pewno będzie to miało swoje przykre skutki w przyszłości. Egzekwowaniem posłuszeństwa i konsekwencją działania wypracujemy zdrową relację pies-pan, bez wątpliwości, kto rządzi w domu.
Musimy się liczyć, że w naszym wychuchanym domku pojawią wszechobecne gluty i skotłowane posłania, ale to też ma swój specyficzny urok. Trzeba jednak przyznać, że wielki kolos potrafi się poruszać po mieszkaniu, które zna, nie robiąc większej szkody w porcelanie na ławie.
Naszemu podopiecznemu musimy poświęcić sporo czasu, aby naprawdę czuł się członkiem naszej rodziny. Dogi niemieckie są wiernie oddane swemu panu i całej rodzinie, natomiast do obcych, dopóki się nie przekonają, podchodzą z pewna dozą niepewności. Są wspaniałymi opiekunami i piastunkami dzieci, mimo swoich gabarytów potrafią być dla nich bardzo delikatne.
Są na pewno rasą z bardzo wysokim progiem odczuwania bólu, chociaż nie można ich nazwać gruboskórnymi. Właściciel nie może doprowadzić do tego, że jest posiadaczem agresywnego psa. Agresja i waga ok. 70 kg może być naprawdę niebezpieczna. Dlatego też dog jest przeznaczony dla właścicieli doświadczonych i odpowiedzialnych.
Jedyną przykrą sprawą, która nas spotyka u tej rasy jest niestety ich krótkowieczność. Wiadomo, im większa rasa, tym krócej żyje. Średnia długość życia doga niemieckiego waha się od 8 do 10-12 lat. Chociaż zdarzają się osobniki fenomenalne, jak na przykład nasza pierwsza dożyca. Była z nami w dobrym zdrowiu i kondycji przez 14 lat.
Pewnie każdy z właścicieli dogów, kto musiał pożegnać swojego pierwszego doga zarzekał się, że już nigdy więcej. Ale miłość do tej rasy jest jak choroba, więc już zawsze w domu zarażonego dogaża słychać tubalne szczekanie.
Źródło: obserwacje własne, zawodowe i prywatne oraz zdrowy rozsądek.